nausicaa-marbe

Recent borstbeeld van schrijfster en brilkjant columniste Nausicaa Marbe (geb. 1963) door beeldhouwster Ellen Wolff uit Heemstede

Colloquium 200 jaar Grondwet 1815 in Paleis der Academiën, Brussel, 13 november. Het borstbeeld van koning Willem 1 met beeldhouwster Ellen Wolff uit Heemstede en links van haar Staatraad Jeroen van Nieuwenhove, spreker en wetenschappelijk medewerker Katholieke Universiteit Leuven.

Tijdens het Colloquium 200 jaar Grondwet 1815 in het Paleis der Academiën, Brussel op 13 november2015 is het borstbeeld van koning Willem 1 van beeldhouwster Ellen Wolff uit Heemstede getoond. Links van haar zien we Staatraad Jeroen van Nieuwenhove, spreker en wetenschappelijk medewerker Katholieke Universiteit Leuven. De buste verhuist thans naar Gent.

Gent

Expositie koning Willem 1 in Stadsmuseum Gent

Enschede

Borstbeeld door Ellen Wolff van ir. Dirk-Jan Enschede, was o.a. directeur van firma Joh. Enschede en Zn., en gemeenteraadslid voor CDA Heemstede van 1962 tot 1970.

Uitnodiging onthulling Hella Hasse borstbeeld in OBA, 2-2 om 2 uur

Uitnodiging onthulling Hella Haasse borstbeeld in OBA, 2-2-2013 om 2 uur

Bronzen beeld Hella Hasse door Ellen Wolff

Bronzen beeld Hella Haasse in Openbare Bibliotheek Amsterdam (OBA) door Ellen Wolff uit Heemstede

BREAKING NEWS Tijdens de expostie van beeldhouwwerk van Ellen Wolff in de Grote Kerk van Breda (tot 28 oktober 2012) is het beeldje ‘de vioolspeler’ met geweld van de sokkel gehaald en gestolen Onderstaand een afbeelding van de ontvreemde sculptuur. Het goede nieuws is dat door de Rechtbank van Breda het beeld ‘de Engel van Breda’ voor de eigen collectie is aangekocht.

Het in oktober 2012 gestolen beeld ‘De vioolspeler’ van Ellen Wolff in de Grote Kerk van Breda

ADRIAAN PAUW (1585-1653) Formeel burger van Amsterdam en na 1627 ingeschreven als inwoner van ’s-Gravenhage, was Heemstede na december 1620 zijn favoriete verblijfplaats. Op buitenlandse diplomatieke reizen liet hij zich veelal “Van Heemstede” noemen. Adriaan Pauw heeft Heemstede uit de middeleeuwen getild naar de nieuwe tijd: Renaissance. Hij herstelde en verfraaide het Huis te Heemstede, liet een calvinistische kerk bouwen, een nieuwe lagere school, gaf opdracht om vaarten en wegen aan te leggen, de Schouwbroekerpolder bedijken, stimuleerde de vestiging van buitenplaatsen en vooral ook van blekerijen. Ontginningen leidden tot de stichting van zanderijen, waarmee nieuwe landbouwgrond werden geschapen. Bij zijn overlijden in 1653 was het aantal ingezetenen ongeveer verviervoudigd  van ongeveer 83 haardsteden met naar schatting 330 personen tot tussen de 1300 en 1400.  Het aantal lijnwaadblekerijen was intussen gestegen tot 12 en het aantal (kleinere) kleerblekerijen) zelfs 28.

Adriaan Pauw in vol ornaat. Gravure van Paulus Pontius naar een schilderij van Anselmus van Hulle

Adriaan Pauw (1585-1653) in zijn 'Bibliotheca Heemstediana' Gegraveerd door Cornelis Visscher naar een verloren geraakt schilderij van Gerard van Honthorst

Adriaan Pauw (1585-1653) in zijn ‘Bibliotheca Heemstediana’ Gegraveerd door Cornelis Visscher naar een verloren geraakt schilderij van Gerard van Honthorst

vrede

Adriaan Pauw en rechts van hem Caspar van Kinschot, secretaris van Adriaan Pauw en de Hollandse delegatie bij de Vrede van Munster

 

Het 'Krameramtshaus' waar Adriaen Pauw en de andere leden van de Nederlandse delegatie tussen 1646 en 1648 verbleven bij de vredesonderhandelingen met Spanje in Münster

Het ‘Krameramtshaus’ waar Adriaen Pauw en de andere leden van de Nederlandse delegatie tussen 1646 en 1648 verbleven bij de vredesonderhandelingen met Spanje in Münster

Plaquette voor het 'Krameramtshaus'- tegenwoordig 'Haus der Niederlande' in Münster

Plaquette voor het ‘Krameramtshaus’- tegenwoordig ‘Haus der Niederlande’ in Münster

Voor de verdeling van zijn omvangrijke nalatenschap zijn niet minder dan 9 juristen en rechtsgeleerden ingeschakeld. De oudst levende zoon, Gerard, ontving automatisch de belangrijkste heerlijkheid Heemstede. De jongste Adriaan Pauw jr. kreeg naast het onbeduidende Schakenbosch het zuidelijk deel van Heemstede: Bennebroek, dat in 1653 zelfstandigheid verwierf. In de Franse Tijd is Bennebroek weer met Heemstede samengevoegd. Op landelijk politiek terrein was hij 2 x raadpensionaris. Geen eenvoudige en ongevaarlijke baan, wanneer men in ogenschouw neemt dat zijn voorganger Johan van Oldenbarnevelt ter dood was veroordeeld en zijn opvolger Johan de Wittt met diens broer Cornelis door het grauw is vermoord op het Malieveld in Den Haag. Met de tragische gebeurtenissen rond Johan van Oldenbarneveldt voor ogen – met zijn eigen vader Reinier Pauw als één van de rechters – was Adriaan Pauw slim genoeg zodanige waarborgen te verkrijgen dat hij van eenzelfde lot verschoond zou blijven. Zo bedong hij na zijn verhuizing naar de residentie het poorterschap van Amsterdam te mogen behouden, evenals voor zijn kinderen. In 1651 wist hij van de Staten de garantie te verwerven dat hij zich voor zijn politieke daden slechts voor de Staten van Holland verantwoording schuldig zou zijn. Zijn bezittingen, waaronder het kasteel te Heemstede, zijn na bedreigingen enige tijd onder permanente bewaking gesteld. Zijn eerste periode als raadpensionaris (1631-1636) werd door zijn grote tegenstrever prins Frederik Hendrik in de kiem gesmoord ten gunste van de volgzamere Jacob Cats. Pauw’s grote verdienste werd de Vrede van Munster in 1648, waarbij hij een cruciale rol speelde. Na dit succes werd hij in 1651 voor de tweede maal tot raadpensionaris gekozen, maar in een moeilijke tijd van de voor Holland slecht verlopende zeeslag bij Dover waarbij Blake zich de meerdere toonde van Tromp overleed hij plotseling in 1653.

Portret van Adriaan Pauw door Gerard ter Borch, ca. 1647

Portret van Adriaan Pauw door Gerard ter Borch, ca. 1646/1647. In langdurig bruikleen Frans Hals Museum Haarlem.

De vader van Adriaan Pauw was een succesvol koopman, medeoprichter van de Compagnie van Verre (voorloper van de V.O.C.) en 8 x burgemeester van Amsterdam. Op 25-jarige leeftijd werd hij pensionaris van Amsterdam. Na drie jaar onderhandelen kocht hij in december 1620 de heerlijkheid Heemstede, inclusief het kasteel, voor ƒ 36.000,- . Op het laatst van zijn leven beschikte hij over in totaal 9 heerlijkheden, meest rond het Haarlemmermeer, maar ook Hogersmilde in Drenthe en Schakenbosch tussen Leidschendam en Voorschoten.  In zijn tijd sprak men wel smalend van een “pauwenstaart”.

De Vrede van Munster in 1648 door Gerard ter Borch. Tweede van links staat Adriaan Pauw, Heer van Heemstede

De Vrede van Munster in 1648 door Gerard ter Borch. Tweede van links achter de tafel staat Adriaan Pauw, Heer van Heemstede

Hans Krol voor de vierde maal in de Vredeszaal van het vm. raadhuis te Münster, 13 september 2014

Hans Krol voor de vierde maal in de Vredeszaal van het vm. raadhuis te Münster, 13 september 2014

Portretten van diplomaten die onderhandelden bij de Vrede van Münster in 1648, geschilderd door de Vlaming Anselmus van Hulle

Portretten van diplomaten die onderhandelden bij de Vrede van Münster in 1648, geschilderd door de Vlaming Anselmus van Hulle. Tweede van links bovenste rij: Adriaen Pauw

De twee delegatieleden van het gewest Holland bij de vredesonderhandelingen in Münster. Links Johan van Mathenesse en rechts Adriaen Pauw

De twee delegatieleden van het gewest Holland bij de vredesonderhandelingen in Münster. Links Johan van Mathenesse en rechts Adriaen Pauw

Portretten in de Vredeszaal van Munster van de volgende vier Nederlandse gezanten. Linksboven, Bathold van Gent (Gelderland), rechtsboven Godart van Reede (Utrecht), linksonder Adriaen Clant van Stedum (Groningen), rechtsonder Willem Ripperda (Overijssel)

Portretten in de Vredeszaal van Munster van de volgende vier Nederlandse gezanten. Linksboven, Bathold van Gent (Gelderland), rechtsboven Godart van Reede (Utrecht), linksonder Adriaen Clant van Stedum (Groningen), rechtsonder Willem Ripperda (Overijssel)

Hans Krol bij het schilderij van de intocht van Adriaen Pauw in Münster door Gerard Terborgh in het Stadsmuseum van Münster

Hans Krol bij het schilderij van de intocht van Adriaen Pauw in Münster door Gerard Terborgh in het Stadsmuseum van Münster

Intocht van Adriaen Pauw met echtgenote en een kleindochter in Münster, 1656, door Gerard Terborgh (Stadsmuseum Münster)

Intocht van Adriaen Pauw met echtgenote en een kleindochter in Münster, 1656, door Gerard Terborgh (Stadsmuseum Münster)

Portret van domdeken en geleerde Bernhard von Mallinckrodt in het Stadsmuseum van Münster. Adriaen Pauw had in Münster veel contact met hem en leende een exemplaar van het zeldzame boek 'Speculum humanae salutis' uit zijn Bibliotheca Heemstediana' aan Mallinckrodt

Portret van domdeken en geleerde Bernhard von Mallinckrodt in het Stadsmuseum van Münster. Adriaen Pauw had in Münster veel contact met hem en leende een exemplaar van het zeldzame boek ‘Speculum humanae salutis’ uit zijn Bibliotheca Heemstediana’ aan Mallinckrodt

Door edelmid Joos van Vlijmen in 1985 vervaardigde penning met beeltenis van Adriaan Pauw (1585-1653). Op de achterzijde een plattegrond van het Oude Slot.

Door edelmid Joos van Vlijmen in 1985 vervaardigde penning met beeltenis van Adriaan Pauw (1585-1653). Op de achterzijde een plattegrond van het Oude Slot.

Pauw deed zich ook gelden als een gepassioneerde verzamelaar van kunst, beelden, wapens en vooral boeken. Zijn bibliotheek omvatte bij zijn dood meer 16.000 stuks en was daarmee uitgegroeid tot de grootste van Nederland. De bibliotheek is al na enkele jaren geveild, maar het heerlijkheidsarchief bleef in Heemstede, totdat het enkele jaren geleden naar het Noord-Hollands Archief Haarlem verhuisde. Bij afbraak van het slot in 1810 zijn de wapens en andere interieurstukken verkocht of opgeruimd. Wat nu nog van de vroegere beeldentuin resteert is het stenen voetstuk van het beeld waarop in Pauw’s tijd Venus prijkte. Het was door zoon Nicolaas met andere sculpturen uit Italië meegebracht en choqueerde de plaatselijke bevolking vanwege de getoonde naaktheid. Pauw wordt omschreven als vurig van karakter, intellectueel begaafd en een meester in de intrige. Veel afwezig, soms in het buitenland, was het bekwaam delegeren aan loyale rentmeesters en schouten één van zijn capaciteiten. IJdel als hij was, in tegenstelling tot zijn sober levende vader, hield hij ervan in een aristocratische stijl te leven. De weerspiegeling van zijn rijkdom kwam tot uitdrukking in de aanleg van een plantage met sier- en vruchtbomen (thans weiland) en het plaatsen van een tulpenbed in een glazen kabinet – in het tijdperk van de tulpomanie. In het kasteel werden tapijten, gobelins en afbeeldingen op linnen en bordpapier opgehangen en Oost-Indische rariteiten geplaatst. Op het binnenplein en in de tuin naar antiek voorbeeld beelden geplaatst van o.a. Venus, Ceres, Mars, Mercurius, Apollo en Bacchus. Zuilen uit Carthago, Ierland en Bentheim geplaatst, evenals stenen bollen op de brug geplaatst, afkomstig uit Osnabrück en de Tower in Londen. Een groot panorama van Constantinopel besloeg een aparte kamer, en ging helaas verloren. Naast zijn enorme boekencollectie beschikte hij over een enorme verzameling historisch schiettuig. Een enorme wapensteen met daarin zijn verschillende heraldische wapens vlakgehakt ging helaas door diefstal verloren in het midden van de vorige eeuw. Schilderijen met een portret van A.P. bevinden zich in o.a. Amsterdam, ’s-Gravenhage, Munster, Parijs en Gripsholm (Zweden). Heemstede beperkte zich tot op heden met o.a. een straatnaam en restauratie van de laatste overblijfselen van het Slot, zoals de Vredesbrug, het Nederhuis en de Duivenpoort. In 1985 is aan zijn 400ste geboortejaar uitgebreid aandacht besteed.

Het borstbeeld van Pauw  bij ’t Oude Slot door beeldhouwster Ellen Wolff. Een tweede afgietsel is geplaatst in de Pauwehof aan de Achterweg

Dankzij de Heemsteedse beeldhouwster Ellen Wolff  is op verzoek van de Vereniging Oud Heemstede Bennebroek een in de tuin van het Oude Slot een borstbeeld van Pauw geplaatst als blijvende herinnering aan iemand met een visionaire blik die tijdens zijn leven in drie decennia Heemstede op de Europese kaart zette.    Hans Krol

Gravure van ratificatie Vrede van Munster. Anoniem. Uitgegeven door Rombout van der Hoeye. 1648

Gravure van ratificatie Vrede van Munster. Anoniem. Uitgegeven door Rombout van der Hoeye. 1648

De Vrede van Munster (1648) op een gravure naar een schilderij van Gerard ter Borgh. Rechts de Spaanse afgevaardigden en links de Nederlandse ambassadeurs. Achter de tafel tweede van links legt Adriaen Pauw namens de Republiek Holland de eed af.

Uitsnede Adriaen Pauw op het schilderij van de Vrede van Munster [Rijksmuseum Amsterdam]

Een overzicht van geschilderde portretten in de Vredeszaal van het stadhuis in Münster

Een overzicht van geschilderde portretten in de Vredeszaal van het stadhuis in Münster

Na de onthulling van het borstbeeld. V.l.n.r. voorzitter HKIV Gerard Brand, burgemeester van Heemstede: Marianne Heeremans en burgemeester bam Bennebroek: Han van Leeuwen

Na de onthulling van het borstbeeld van Abdriaan Pauw. V.l.n.r. voorzitter HKIV Gerard Brand, burgemeester van Heemstede: Marianne Heeremans en burgemeester van Bennebroek: Han van Leeuwen

==============================================================================

Op zaterdag 13 september 2014 bij de 200ste geboortedag van Nicolaas Beets vond voor de derde maal een onthulling plaats van het vernieuwde Hildebrand-monument in de Haarlemmerhout. Ellen Wolff onthulde de beelden

Op zaterdag 13 september 2014 bij de 200ste geboortedag van Nicolaas Beets vond voor de derde maal een onthulling plaats van het vernieuwde Hildebrand-monument in de Haarlemmerhout. Ellen Wolff onthulde de beelden

APPENDIX:   BEELDHOUWSTER ELLEN WOLFF  Ellen Wolff (geboren 27-1-1952) is na aanvankelijke belangstelling voor de fotografie zich gaan toeleggen op het beeldhouwen en kreeg daarvoor les van de Haarlemse beeldhouwer Wim Jonker (1920-1993). Zij is woonachtig in Heemstede waar zich ook haar vernieuwde atelier bevindt en is lid van de kuntenaarsvereniging Kunst Zij Ons Doel (KZOD). Al ruim 20 jaar geeft Ellen Wolff cursussen beeldhouwen. Na eerder o.a. in mei 2010 in De Waag te Haarlem exposeert zij momenteel tot eind augustus 2012 samen met de kunstschilder Jeroen Gerlach (*1951) in de rechtbank van Breda. Centrale figuur is de onlangs vervaardigde ‘Engel van Breda’, geïnspireerd op het engeltje in het wapen van de Noord-Brabantse stad Breda. Onderstaand een selectie van haar werk.  Met dank aan Arnold van Dodewaard voor een aantal foto’s.

De Engel van Breda door Ellen Wolff (2012)

Ellen Wolff aan het werk, geschilderd door Jeroen Gerlach (2010)

Beeldje van natuurbeschermer Jac.P.Thijsse in Bibliotheek Heemstede, maart 2016 verhuisd naar openbare bibliotheek Bloemendaal

Nog een foto van sculptuur J.P.Thijsse door Ellen Wolff

Nog een foto van sculptuur J.P.Thijsse door Ellen Wolff

‘De Balans’ Sculptuur van 2 kinderen (Cecile en Laurens Jan de Sablonière) voor de Heemsteedse Apotheek aan de Binnenweg Heemstede. 1988. [foto René en Peter van der Krogt]

Cartoontekening door Eric Coolen van 'de Balans' in het Weekblad van Heemstede, 13-1-2010

Cartoontekening door Eric Coolen van ‘de Balans’ in het Weekblad van Heemstede, 13-1-2010

De ballerina; door Ellen Wolff

De ballerina; door Ellen Wolff

mulisch.jpg

Borstbeeld van Harry Mulisch door Ellen Wolff

 

 

                                                  Borstbeeld van Harry Mulisch door Ellen Wolff

Vrouw met hoed door Ellen Wolff

Ellen Wolff bij één van haar kunstwerken (Uit: Heemstede Jaarboek 1994)

Ellen Wolff: de hockeyster

Het evenwicht; door Ellen Wolff voor SEIN-instituut, school De Waterlelie in Cruquius

Beeld van achteren; door Ellen Wolff

Scan1637

21 april 2009: bij uitreiking Merlettrofee aan Hans Krol  in het raadhuis van Heemstede, rechts burgemeester mw. M.Heeremans

De zeven merletten in het wapen van Heemstede. Tussen 2005 en 2011 op initiatief van de Rotaryclub Heemstede uitgereikt aaan personen die zich op enigerlei wijze verdienstelijk maakten voor Heemstede. In Raadhuis Heemstede, nabij burgemeesterskamer.

Bij uitreiking van merlettrofee in 2009. Van links naar rechts: Ellen Wolff, Hans Krol en burgemeester van Heemstede Marianne Heeremans

Model van een merlet in granito, vooruitlopend op 100 jaar Groenendaal 1914-2014

Verenigd; door Ellen Wolff

Borstbeeld van koning Willem Alexander door Ellen Wolff, geplaatst in het stadhuis van Haarlem

Borstbeeld van koning Willem Alexander door Ellen Wolff, geplaatst in het stadhuis van Haarlem

Expositie van haar werk en van kunstschilder Jeroen Gerlach in De Waag Haarlem (2011)

Tentoonstelling van geschilderde werken van Jeroen Gerlach en beeldhouwwerk van Ellen Wolff in expositieruimte van De Waag in Haarlem (2011)

Collage van beelden door Ellen Wolff

Collage van beelden door Ellen Wolff. Boven van l.n.r. ‘Evenwicht’, ‘Majorie’, ‘de Voile’, ‘Zwangere’, ‘de Toekomst’. Midden v.l.n.r. ‘Roderick’, ‘Arnold’, ‘de Oprichter’, ‘de Beweging’. Onder v.l.n.r. ‘Centima’, ‘Vrouw in de wind’, ‘de Wandelaar’, ‘de Hoed’, ‘Wassend haar’en ‘de Tastvorm’.

Beeld door Ellen Wolffs’ leermeester Wim Jonker van Godfried Bomans, geplaatst in de Wijngaardtuin tussen de Morinnesteeg en de Jansstraat in Haarlem. Een replica staat in het gebouw van de Bibliotheek Heemstede. De weduwe van Wim Jonker schonk een borstbeeld van tekenaar en boekenillustrator Jan Wiegman (1884-1963) aan de gemeentelijke openbare bibliotheek Heemstede.

Ontwerp beeld van een Afrikaanse vrouw; door beeldhouwster Ellen Wolff uit Heemstede, 2015

Ontwerp beeld van een Afrikaanse vrouw; door beeldhouwster Ellen Wolff uit Heemstede, vervaardigd naar aanleiding van een reis naar Oeganda in 2014.

——————–BORSTBEELD VAN HELLA HAASSE—————————

Hella Haasse (1918-2011) die na uit Soerabaja in Ned. Indië naar Nederland terugkeerde tijdelijk bij haar moeders’ moeder, oma Hélène Serafia de Vries-Weitzel woonde op het Heemsteedse adres Jeroen Boschlaan 7, met destijds gevelsteen de Meermin.

Vooromslag van roman De meermin van Hella Haasse

Vooromslag van roman De meermin van Hella Haasse

Het huis vd. de Meermin geheten in de Jeroen Boschlaan te Heemstede waar Hella Haasse kort bij haar terugkeer uit Soerabaja biij haar grootouders De Vries-Weitzel heeft gewoond.

Het huis vh. de Meermin geheten in de Jeroen Boschlaan te Heemstede waar Hella Haasse kort bij haar terugkeer uit Soerabaja bij haar grootouders De Vries-Weitzel heeft gewoond.

Ellen Wolff werkend aan beeld van schrijfster Hella Haasse, dat met ingang van 2 februari 2013 een plaats zal krijgen in de Haasse-zaal van de Openbare Bibliotheek Amsterdam

Het borstbeeld van Hella Haasse in brons door Ellen Wolff

De grootouders van Hella Haasse: dr.A.C.G.de Vries en Hélène Serafia Weitzel (foto genomen in de zomer van 1898 in Gent)

De grootouders van Hella Haasse: dr.A.G.C.de Vries, in zijn tijd een bekend veilinghouder-antiquaar in Amsterdam en Hélène Serafia Weitzel (foto genomen in de zomer van 1898 in Gent)

Dr.A.G.C.de Vries (1872-1936), oudste zon en opvolger van R.W.P.de Vries in zijn veilinghuis-antiquariaat in Amsterdam (foto uit: P.J.Buijnsters, Geschiedenis van het Nederlandse antiquariaat.

Dr.A.G.C.de Vries (1872-1936), oudste zoon en opvolger van R.W.P.de Vries in zijn veilinghuis-antiquariaat in Amsterdam (foto uit: P.J.Buijnsters, Geschiedenis van het Nederlandse antiquariaat)

Heemsteedse beeldhouwster Ellen Wolff bezig aan beeld Hella Haasse ’Bescheidenheid boeit me’ Heemstede  – Hella Haasse is nu niet alleen in haar boeken vereeuwigd maar ook in klei. Voorlopig althans. Als de buste van deze eminente schrijfster af is, zal hij in brons worden gegoten. Nu al is Haasse’s bescheidenheid te zien in het kleimodel van de Heemsteedse beeldhouwster Ellen Wolff. ,,Als je op je negentigste nog zo vrolijk kunt zijn, mag je je handen dichtknijpen. Dat trok me.’’ Hella Haasse overleed enkele weken geleden op 93-jarige leeftijd na een werkzaam leven als auteur. Ze werd nooit in één adem genoemd met de Grote Drie, Hermans, Reve en Mulisch, terwijl ze minstens zoveel talent bezat. En ze wist net als deze heren ook haar mondje wel te roeren, alleen het beledigen van collega’s zat er niet in. Daarvoor had ze teveel stijl. Dat zie je aan het beeld dat Ellen Wolff heeft gemaakt af. In het nieuwe atelier van Wolff, waar het licht prachtig binnenvalt en er een mooi uitzicht is op een vijver, hangen enkele krantenfoto’s van de schrijfster, waarop ze en face maar ook en profil is te zien. Wie Hella Haasse op latere leeftijd nog heeft gezien, kan de gelijkenis met koningin Wilhelmina niet zijn ontgaan. Niet wat het gezicht betreft, maar vooral qua postuur. Czeslaw Milosz heeft de letterkunde in zijn gedicht ’Afscheid’ vergeleken met een ’tournooi van bultenaren’. En daarmee doelde hij op de gebogen ruggen van schrijvers en schrijfsters, die vaak tot in de nachtelijke uren over hun bureau gebogen zitten. ,,Ze heeft zeker geen bult maar wel een flinke rugpartij’’, zegt Ellen Wolff. ,,Op latere leeftijd is ze een stevige vrouw geworden. Daarom heb ik haar groter gemaakt dan ik normaal doe bij een buste. Ondanks haar succes bleef ze altijd bescheiden en dat heb ik in dit beeld van haar laten uitkomen. Ik had haar ook in een vroeger stadium kunnen portretteren, maar ik vind die ouderdom bij haar juist zo mooi. Sereen bijna, maar toch vol élan. Haar boeken zijn voor mij een inspiratiebron. In ’Heren van de thee’ herken ik me wel, daarin komt een moeder voor die vijf kinderen krijgt, ik heb er drie. Hoe die vrouw zich er doorheen slaat, is bewonderenswaardig en prachtig beschreven.’’ Toen haar moeder in een sanatorium in Davos moest worden opgenomen, is Hella Haasse tijdelijk vanuit Soerabaja naar Nederland teruggekomen en heeft ze gewoond in Heemstede, in een huis met de naam ’Meermin’. Gelegen aan de Jeroen Boschlaan 7 nabij de Blauwe Brug over de Crayenestervaart. Haar schoonouders van moeders’ kant waren dr. A.C.G. de Vries, een kunsthandelaar, en Helena Serafia Weitzel. Later zou Hella Haasse een roman schrijven, waarin herinneringen aan die tijd in villa Meermin voorkwamen. ,,Het zou natuurlijk prachtig zijn als mijn beeld een plaats zou krijgen voor die villa’’, zegt Ellen Wolff. ,,Maar ik ben niet iemand die daar zo achteraan zit. Ik wacht gewoon af. Ik ben nu nog aan de mond bezig, die is nog niet helemaal goed. Ik wil haar niet met een gesloten mond portretteren, dan wordt het meteen zo streng. Haasse was niet zo in de publiciteit als de drie grote heren van de literatuur. Ze kon goed luisteren en daarvoor heb ik waardering. Ik probeer dat zelf ook altijd te doen, daar leer je wat van. Wat ik zelf weet, weet ik zo langzamerhand wel en hoef ik niet te pas en te onpas uit te venten. Als ik ’s ochtends wakker word en zie dat het zes uur is, denk ik: jammer, ik moet nog een uurtje in bed blijven, kon ik maar vast gaan beeldhouwen. Ik ben al oma en pas soms op mijn kleindochter van twee. Die zit dan in mijn atelier zelf te werken en zegt dan soms van die wijze dingen. Ze noemt me oma Klei.’’ [Uit: Haarlems Dagblad]. Nota Bene: ontwerp borstbeeld Godfried Bomans door Ellen Wolff

Bij gelegenheid van het honderdste geboortejaar van Godfried Bomans maakte beeldhouwster Ellen Wolff in 2013 een buste van de schrijver

Bij gelegenheid van het honderdste geboortejaar van Godfried Bomans maakte beeldhouwster Ellen Wolff in 2013 een buste van de schrijver

bomanswolff

Bomans in was (2016); door Ellen Wolff

 

Atelier van Ellen Wolff, Frans Listztlaan Heemstede

Atelier van Ellen Wolff, Frans Listztlaan Heemstede

Bericht over beeld 'Vrouw in de wind', 2014 door Ellen Wolff aan de gemeente Heemstede geschonken (Heemsteedse Copurant, 9 september 2015)

Bericht over beeld ‘Vrouw in de wind’, 2014 door Ellen Wolff aan de gemeente Heemstede geschonken (Heemsteedse Copurant, 9 september 2015)

Ellen Wolff met sculptuur van Gentse Veerle.

Ellen Wolff met sculptuur van Gentse Veerle.